Και ναι, είναι αλήθεια! Ο κορονοϊός σκότωσε το νεοφιλελευθερισμό

Της Μαύρας Σαραντοπούλου για την εφημερίδα KEDENEWS.GR/ τεύχος Μαρτίου

Στεκόμαστε μπροστά σε μία πρωτόγνωρη κατάσταση. Μία κατάσταση που δεν έχουν ζήσει ξανά οι σύγχρονες κοινωνίες. Μία κατάσταση που δεν περιγράφεται σε κανένα βιβλίο ιστορίας, σε κανένα επιστημονικό εγχειρίδιο, σε καμία κοινωνιολογική μελέτη, με τις σημερινές παραμέτρους. Κανένας οικονομολόγος, δεν μπορεί αυτή την ώρα να καταλήξει σε μία ισχυρή πρόβλεψη. Γιατί η ίδια η ζωή έρχεται να αποδείξει ότι η δική της ισχύ είναι πάνω από ΑΕΠ, από Σύμφωνα Σταθερότητας, από πρωτογενή πλεονάσματα.

Στην κοινωνιολογία γίνεται μεγάλη συζήτηση γύρω από την επίκληση της ανάγκης. Μία επίκληση που στις μέρες μας βλέπουμε να αναβαίνει πάνω από όλους μας, μιας και η ανάγκη την σπρώχνει, ανατρέποντας ό,τι ξέραμε μέχρι σήμερα στο κοινωνικοπολιτικό μας σύστημα.
Και ναι, ο κορονοϊός απεδείχθη ατρόμητος, όπως κάθε ισχυρή, μεταδοτική ασθένεια. Μαζί με τις χιλιάδες των συνανθρώπων μας σκότωσε τον νεοφιλελευθερισμό, αφού πρώτα τον απογύμνωσε από κάθε δυνατό υποστήριγμα του.

Ο νεοφιλελευθερισμός, η απόλυτη δηλαδή υποταγή στις αγορές, απεδείχθη όχι μόνο ανίσχυρος, αλλά και ακατάλληλος απέναντι ακόμη και στα πιο ανεπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη.
Δεν θα μιλήσω για υγιή καπιταλισμό, δεν είμαι οπαδός του –ξεκάθαρα- μα ακόμη και ο πιο πιστός υποστηριχτής του αυτή τη στιγμή σιωπά. Σιωπά, διότι όχι, δεν αυτορυθμίζονται οι αγορές μπροστά στην απόλυτη ανατροπή. Μπροστά στον θάνατο. Ακόμη και σε έναν πόλεμο, υπάρχουν εφεδρείες που θα χρησιμοποιηθούν την κατάλληλη στιγμή. Εδώ όμως δεν ορίζεται η στιγμή, γιατί πολύ απλά είμαστε όλοι εν δυνάμει ξενιστές και νοσούντες. Άρα κάνεις δεν μπορεί να προσδιορίσει τη στιγμή.

Είδαμε τον πρωθυπουργό της χώρας να κάνει λόγο για ενίσχυση των κρατικών δομών υγείας, για οικονομική στήριξη των εργαζομένων και επιχειρήσεων που πλήττονται. Την ίδια ώρα, κάθε στιγμή που περνά η πραγματικότητα μας κάνει καθαρό το γεγονός ότι η δημόσια υγεία έπρεπε να έχει λάβει και να λαμβάνει ουσιαστική στήριξη από το κράτος. Γιατί η δημόσια υγεία είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης, γιατί η δημόσια υγεία είναι αυτή που μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο.

Από την αντίπερα όχθη διαβάσαμε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε πρόσφατο άρθρο του να αναφέρει: «Χιλιάδες συνάνθρωποί μας θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, αν αυτά τα μοντέλα, αυτές οι αντιλήψεις και αυτές οι μεταρρυθμίσεις, δεν είχαν επιβληθεί σχεδόν σε όλο το Δυτικό κόσμο, είτε οικειοθελώς από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, όπως η σημερινή δική μας, του κ. Μητσοτάκη, είτε υπό τον εκβιασμό του ΔΝΤ και των αγορών». Παραθέτω το απόσπασμα και το επικροτώ, γιατί μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα η ίδια η ζωή επιβεβαίωσε τούτη τη διαπίστωση.

Όταν τελειώσει όλο αυτό που ζούμε- μόλις δηλαδή ο πιο ισχυρός οικονομικά αγοράσει τα δικαιώματα παραγωγής του εμβολίου- θα πρέπει βγαίνοντας από το σπίτι μας να θυμηθούμε ότι: την ώρα που χιλιάδες γιατροί έκλαιγαν από την κούραση και από τον τρόμο μην έχουν ήδη νοσήσει και μεταφέρουν στα παιδιά τους τον ιό, το κράτος αντί για προσλήψεις ιατρικού προσωπικού έκανε έκκληση για εθελοντές. Την ώρα που εν μέσω πανδημίας χιλιάδες κόσμος έμενε άνεργος, το κράτος δικαιολογούσε την 50% απασχόληση προσωπικού. Την ώρα που ο λαός μας ζήταγε να ανοίξουν νέες ΜΕΘ και να δοθούν κρεβάτια από κλινικές, το κράτος διπλασίαζε τα νοσήλια των ιδιωτικών κλινικών που πληρώνονται από το ΕΣΥ. Την ώρα που ο λαός γονάτιζε το κράτος δεν ανέστειλε καταβολές δανείων και ρυθμίσεων στα φυσικά πρόσωπα.

Την ώρα που ο κορονοϊός θα σωπάσει, να έχουμε φωνή απέναντι σε όλη αυτή την αδικία. Και αν το κράτος επικαλεστεί την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εμείς να επικαλεστούμε τη ζωή. Τη δική μας και των παιδιών μας.