Σήμερα Δευτέρα, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών κ. Πομπέο θα έχει κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον υπουργό Εξωτερικών κ. Νίκο Δένδια


Στο επίκεντρο των συζητήσεων, βέβαια, θα βρεθεί η προκλητική στάση της Τουρκίας και η ανάγκη εξεύρεσης λύσης στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, εν όψει μάλιστα της επανέναρξης του ελληνοτουρκικού διαλόγου που ξεκινά στην Κωνσταντινούπολη, με δεδομένο ότι ο προηγούμενος γύρος είχε ολοκληρωθεί στην Αθήνα.

Σε όλο το διάστημα της κρίσης η ελληνική κυβέρνηση έμεινε πεισματικά σταθερή στη θέση ότι τα μόνα θέματα που έχει να συζητήσει με την Άγκυρα είναι ο καθορισμός της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.

Η Τουρκία, από την πλευρά της, καθημερινά αυξάνει τις απαιτήσεις της σε έναν κατάλογο χωρίς τέλος, με τον οποίο, προφανώς, θα προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Σίγουρα η στάση της Αθήνας είναι σοβαρή και υπεύθυνη.

Σίγουρα η αξιοπιστία και η υπευθυνότητα που έχει επιδείξει το Μαξίμου και το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών το τελευταίο έτος έχουν συμβάλλει καθοριστικά στο να διαμορφωθεί σε όλα τα διεθνή fora μια θετική για τις θέσεις της χώρας μας στάση από πολλούς συμμάχους.

Δεν μπορούμε ωστόσο να παραβλέψουμε την ουσιαστική ουδετερότητα της Γερμανίας, που είναι ένας μεγάλος ευρωπαϊκός παίχτης, και την ανάλογη στάση των ΗΠΑ που κινείται στη λογική «Ελλάδα δίκιο έχεις, αλλά είστε σύμμαχοι με την Τουρκία στο ΝΑΤΟ και γι’ αυτό βρείτε τα».

Η «ουδετερότητα» αυτή είναι που δίνει θάρρος στην Τουρκία και την καθιστά ολοένα και προκλητική.

Είναι δεδομένο ότι η Τουρκία δεν θα κάνει πίσω από θέσεις όπως η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Θα επιμείνει στις θέσεις της περί «ζωτικού χώρου» και πέρα από το τι λέει το Διεθνές Δίκαιο θα λειτουργήσει επικοινωνιακά σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα του Καστελορίζου και θα βρει ευήκοα ώτα. Και η Ελλάδα εμμένοντας μόνο στο Διεθνές Δίκαιο και στο αίτημα για εφαρμογή του, τελικά, ίσως βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο.

Αν λυνόντουσαν όλα τα προβλήματα – ιδιαίτερα με την Τουρκία- με βάση το Διεθνές Δίκαιο, τότε το κυπριακό θα είχε λυθεί από το 1974 με βάση τις αποφάσεις του ΟΗΕ, τις οποίες η Τουρκία επί δεκαετίες γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της,

Αν λυνόντουσαν τα προβλήματα μεταξύ κρατών με βάση την ηθική τότε το «μακεδονικό» δεν θα είχε καν εμφανισθεί. Γιατί ποιος θα αποτολμούσε να διεκδικήσει όνομα και ιστορία λαού σε μια περιοχή που εμφανίσθηκε 2.000 χρόνια (τουλάχιστον) μετά από αυτόν που επιχειρεί να του κλέψει την ιστορία;

Η ζωή έχει δείξει ότι απέναντι σε έναν προκλητικό και διεκδικητικό γείτονα χρειάζεται να βάλεις κι εσύ στο τραπέζι απαιτήσεις.

Ενδεικτικό, ωστόσο, της ρευστότητας των εθνικών ταυτοτήτων και το ρου της ιστορίας είναι πως μέχρι τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ως επίσημη ελληνική θέση είχαμε «δεν υφίσταται μακεδονικό ζήτημα». Η Βόρεια Μακεδονία όμως είναι εκεί σήμερα στα Βόρεια σύνορά, με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων.

Ας κρατήσουμε λοιπόν την επίσημη, για τα διάφορα διεθνή fora, θέση ότι εμείς συζητούμε μόνο καθορισμό υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Τουρκία, αλλά μόλις η Άγκυρα καταθέσει κατάλογο διεκδικήσεων, εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να καταθέσουμε ανάλογο κατάλογο με διπλάσιες διεκδικήσεις.

Μόνο έτσι θα διατηρήσουμε τα κεκτημένα και ίσως καταλάβει η Τουρκία ότι όταν ζητάς πρέπει να δίνεις…